1
HIGH school days. Ang sabi'y pinakamasasarap na araw sa buhay ng isang tao. Mundo rin ng mga katarayan at kasupladahan na walang pakialam sinuman ang masagasaan.
Ito rin ang panahon ng mga barkadahan, tsismisang walang punto, irapang walang humpay at usong pagkain ng junkfoods na parang wala nang bukas. Panahon din ito ng mga lakwatsahang hindi nalalaman ng mga magulang, dahil kung magpapaalam ay siguradong hindi rin naman papayagan.
Sa mga kabataang ganyan kabilang si Glayds, third year sa isang private high school sa Pasig. Si Glayds at ang kanyang nabuong barkadahan, kasama si Michael de Vera o Mike na hindi niya maipaliwanag kung paano nangyari.
Matagal na niyang naririnig noon sa campus nila ang pangalang Michael de Vera. Sino naman kaya ang hindi magiging pamilyar sa pangalang iyon na palaging usap-usapan ng mga teacher na sabi'y palaging nagpapasaway sa klase? Ultimo mga guwardiya sa gate ng school nila ay nangangarap na makapukpok at makabugbog sa taong nagmamay-ari ng pangalang iyon.
Sikat ang pangalang Mike o Michael de Vera. Siga raw, adik at kung anu-ano pang negative adjectives na ikinakabit sa pangalang iyon. Pero, madalas din niyang naririnig sa mga estudyanteng babae -- cute.
At mayaman.
Hanggang sa magtapos ang taon noong third year si Glayds ay hindi niya nasulyapan man lang si Michael de Vera.
Isang umaga, bigla na lang ay nagising si Glayds na papasok siyang fourth year high school na. Graduating. Noon ay school year 1985-86. Parang minadyik ang mga araw, nasabi niya sa sarili, ang bilis-bilis!
Nang maisip niya na magtatapos na siya ng high school ay naalala niya ang mga araw na inihahatid pa siya ng mommy at daddy niya sa nursery school. Bumalik sa alaala niya ang itinuturing niyang Golden Years sa buhay niya, sa piling ng mga ito, ang nakaraan na napakasimple pa ng mga bagay-bagay para sa kanya, ang magandang pagsasamahan sa kanilang tahanan bilang isang pamilya, nasusunod niya ang lahat ng sinasabi ng mga ito at wala siyang kahit na isa o kalahating reklamo sa patakaran nila.
Inaamin ni Glayds sa kanyang sarili na hindi siya lumalaking mabuting anak. Alam niya na mali ang mga panggigiit niya sa kanyang mga pansariling kagustuhan at maliliit na desisyon pero hindi niya maintindihan kung bakit paulit-ulit, iniisip niya palagi na siya ang tama.
At sila, ang palaging mali.
Alam din niya na mali ang mga pagdadabog at pagsagot niya sa mga ito ng mga salitang pabalang at masasakit sa taynga, kung bakit naman madalas pa rin niyang nagagawa. Hindi niya masagot sa kanyang sarili kung paano nagsimula ang pagkakasuot niya sa sitwasyong alam naman niyang mali ay siya pa niyang palaging nagagawa.
Ang pag-akyat sa mataas na bakod ng kanilang compound kung gabing natutulog na ang mga magulang niya, alam din ni Glayds na talagang mali. Madalas din niyang nagagawa.
Kumpleto na ang kanyang kaanyuan para matawag na dalaga ngunit hindi niya masiguro sa kanyang sarili kung siya ba talaga ay dalaga na o bata pa rin, kung kailangan na nga ba niyang mag-astang grown-up o pabayaan na lamang niya ang panahong dalhin siya sa stage na iyon. Sa pakiramdam ni Glayds ay parang dalawang tao siya sa kanyang sarili na nakikipag-usap sa taong nasa loob niya sa mga oras ng kanyang pag-iisa.
Iyon ang mga araw na sinasabihan siya ng kanyang mommy na matanda na siya para makipaglaro ng habulan sa mga kaibigan niya sa village at napagsasabihan namang siya ay bata pa kapag may nakikitang love letters na natatanggap niya na nakaipit sa notebooks at mga libro niya.
Mula sa lumiliit na mundo sa loob ng bahay ay unti-unti niyang nalaman na may mas malaking mundo pala na naghihintay sa kanya sa labas. Na bukod sa bahay at pamilya ay may shopping malls, bookstores, fastfood centers at hangouts ang mga kaibigan niyang naghihintay rin sa kanya.
FOURTH year.
Sa dati niyang section ay may mga nabawas at inilipat sa iba. Kung bakit naman kasi kinakailangan pang mapahiwalay sa kinasanayan nang mga mukha at samahan, maolunta sa ibang section ang mga kaklaseng kinagaanan na ng loob. Kaya lang, kontra man siya, wala siyang magagawa, iyon ang sistema. At siya ay isang mag-aaral lamang para mapigilan ang mga ganitong pagbabago. Kagaya rin sa mundo na marami siyang hindi nagugustuhang mga pangyayari, sa pakiramdam ni Glayds ay nag-iisa siya at walang makakausap man lamang na sasang-ayon sa gusto niyang balangkas ng mga bagay-bagay.
Si Liza na best friend niya, sinasagot lang siya ng tingin na para bang kasalanan ang pagsasalita ng mga paksa na galing sa sariling pag-iisip.
Hindi rin ito sumang-ayon sa kanya nang sabihin niyang hindi dapat napunta si Michael de Vera sa klase nila. Dahil kung ilan ang bilang na nabawas sa dati nilang section ay ganoon din ang napadagdag uli -- at isa sa mga iyon si Michael de Vera.
At ang matagal na niyang crush na third year pa lang sila ay editor-in-chief na ng kanilang schoolpaper na si Eugene Bacani.
Si Mike. Nakalaban pa niya ito sa botohan ng class president. Natalo niya. Pero naging vice pa rin niya. Kung bakit naman kasi alam na ng lahat na hindi maganda ang record nito ay parang ito pa ang pinakamalakas humila ng boto sa lahat.
Nainis si Glayds sa mga kaklase niya. Lalo pa siyang nainis nang magpadala ang mga ito sa pangangampanya at pambubuska ni Mike sa pagno-nominate kay Eugene sa posisyon ng secretary. Pikon na pikon si Glayds dahil gayong mas nakararami nga ang mga babae sa klase nila ay si Eugene pa ang nakatuwaang ilagay sa posisyon para sa isang babae.
Hindi tago at wala siyang balak itago ang pagkaasar niya kay Mike. Sa simula pa man ay mataray na siya rito, lalo pa niyang tinarayan sa pagpapasimuno nito sa nangyari.
Ang crush pa niya ang pinagtripan!
"I find him super yabang and corny!" reklamo niya kay Liza. "'Kala mo kung sinong mag-aasta!"
"Hindi naman, a," sagot ni Liza. "Ikaw lang naman kasi itong asar na asar sa kanya."
Sa isip ni Glayds ay ni hindi niya inaasahang magiging kaibigan niya si Mike. Pero iba ang nangyari. Naging close pa siya rito kaysa kay Eugene na mas gusto niyang maging kaibigan.
At sina Mike at Eugene na magkabaligtad ang pag-uugali, naging mag-best friend.
May mga katanungan na naman sa kanyang sarili si Glayds. Hindi niya maipaliwanag kung paano sila naging magkaibigan ni Mike. Ang hindi pa niya maubos-maisip ay kung paano sila nakabuo ng grupo na pinangalanan nilang FELMG2. Mula sa initials ng pangalan ng bawat isa sa kanila.
Si Felicito Santos na inilagay sa unahan dahil sabi ni Mike ay ito raw ang pinakaguwapo -- gayong kabaligtaran, malalaki ang mga ngipin na palaging nakalitaw kahit nakatikom naman ang makakapal na labi na gagastusan daw ni Mike ang pagpapadugtong para tuluyang matakpan ang mga ngipin. Ang mga birong ganoon ay tinatawanan lang ni Santos. E for Eugene Bacani na kinasanayan nila sa pangalang Yod. L for Lisa Cabrera, M for Michael at G2 dahil dalawa silang may initial na G. Si Gina Chanco at siya.
Glady ang tunay niyang pangalan. Glady Ramirez. Ayon kay Liza ay malalaman sa kanyang pangalan ang personality niya. Glady. Glad. Bungisngis. Glayds (Glides) ang madalas na tawag sa kanya ng barkada.
Marami pa silang kaklase at ibang schoolmates na kung minsan ay nakakasabit sa grupo pero silang anim ang core group. Araw-araw ay palaging magkakasama, may pasok man o wala. Hindi nauubusan ng kuwento ang bawat isa, palaging maingay, sabay-sabay na lumalabas ng eskuwela sa oras ng uwian. Palagi ring kumpleto sa pagdalo sa mga party at swimming.
"Uminom na naman kayo?!"
Ito ang palaging linya ni Glayds kina Mike, Yod at Santos, laging pasigaw na nasa tono ng paninita.
"Baka nga hindi lang alak ang nagpapapungay sa mga mata ninyong 'yan," idudugtong ni Gina.
Liza: "Grass, tsongki, stuff, cough syrup, turok. Alin ba ang ginamit ninyong tatlo ru'n?"
"Liza naman," isasagot ni Mike habang ginagawa ang pamilyar nang pagkakamot nito ng batok.
"Alak lang."
"At saka, konti lang naman, e," ihahabol ni Santos. "Paminsan-minsan lang naman 'to, di ba?"
Liza: "Naku! 'Yang paminsan-minsan ninyong 'yan ang magdadala sa inyo sa impiyerno."
Si Mike na palaging namimilosopo: "Naririto na raw s alupa ang impiyerno, Liza. Kaya nga kami umiinom para sa heaven naman kami."
"Yuck!"
"Bad influence talaga!" linya ni Glayds na hindi lang naggagalit-galitan kundi talagang galit. "Pati si Yod, eh, idinadamay mo pa sa mga kalokohan mo."
Sina Santos at Yod ay sasagot na lang ng kiming ngiti. Pero si Mike ay hindi makakatiis sabihin ang sariling pinaniniwalaan.
"Alam mo ba, Glayds? Kung matututong maglasing araw-araw ang lahat ng tao sa buong Pilipinas? Ang mga pulitiko, titigil na lang sa mga kama nila, hindi na mamamasyal sa ibang bansa. Ang mga NPA at militar ay mamamatay sa sakit sa atay at baga. Lahat mamamatay. Di sa wakas, matatahimik na rin ang bansa natin."
"Oo," sasabihin ni Glayds. "At kung mamamatay ang mga lasenggo, ikaw sana ang mauna!"
"Dadalhan ko si San Pedro ng lapad para papasukin niya 'ko."
"Ang ingay mo! Kailan ka ba mamamatay?"
Poporma si Mike, titingin nang diretso sa kanya.
"Kung mahal na mahal n'yo na 'ko nang husto, Glayds. Para hindi n'yo 'ko makalimutan."
No comments:
Post a Comment